sterczeć

Definitions

1. 1.
   to jut; to stick out; to protrude
2. 2.
   colloquialto hang around; to stand around; to linger; to loiter (to stand about without any aim or purpose)

   • - Więc co, zabiera pan ciało czy nie? - spytał z rozdrażnieniem, pełnym nagany wzrokiem obrzucając stojącą na środku stołu butelkę wódki i dwie puste szklanki. - Nie mam zamiaru tu sterczeć do jutra. - To nie stercz - burknął Paweł. - Nie chcesz pomóc, to spływaj, damy sobie radę bez ciebie.

     "So, what, are you taking the body away or not?" he asked with irritation, throwing a reproachful gaze at the bottle of vodka and two empty glasses sitting in the middle of the table. "I don't plan to hang around here all day." "Then don't hang around," muttered Paweł. "You don't want to help, so go away; we'll manage without you."

   • I te biedne kobiety, zamiast „robić karierę zawodową" – to znaczy sterczeć osiem godzin przy kasie w hipermarkecie – zostaną w domu?

     And these poor women, instead of "making a professional career for themselves" – that is, standing around for eight hours at the checkout in a supermarket – will stay at home?

   • Tego dnia nie musiała gotować. Co prawda chętnie zjadłaby jakąś pomidorówkę albo ogórkową, ale dla samej siebie nie chciało jej się sterczeć przy kuchence.

     That day she didn't need to cook. Sure, she would eagerly have eaten some tomato or pickle soup, but she didn't want to stand around by the stove just for herself.

Synonyms & related words

Forms

Conjugation