rumień
//ˈru.mjɛɲ//
Polishnounverb
Grammatical form
rumień is the second-person singular imperative form of rumienić — “to make ruddy”.
Definitions
- 1.erythema
Synonyms & related words
Word family
- rumieniowy
No etymology recorded for this word.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | rumień | rumienie |
| Genitive | rumienia | rumieni |
| Dative | rumieniowi | rumieniom |
| Accusative | rumień | rumienie |
| Instrumental | rumieniem | rumieniami |
| Locative | rumieniu | rumieniach |
| Vocative | rumieniu | rumienie |
Nominative
Singular
rumień
Plural
rumienie
Genitive
Singular
rumienia
Plural
rumieni
Dative
Singular
rumieniowi
Plural
rumieniom
Accusative
Singular
rumień
Plural
rumienie
Instrumental
Singular
rumieniem
Plural
rumieniami
Locative
Singular
rumieniu
Plural
rumieniach
Vocative
Singular
rumieniu
Plural
rumienie