rękoczyn
//rɛŋˈkɔ.t͡ʂɘn//
Polishnoun
Definitions
- 1.literarybrawl, fisticuffs, fight
Etymology
From ręka + -o- + czyn.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | rękoczyn | rękoczyny |
| Genitive | rękoczynu | rękoczynów |
| Dative | rękoczynowi | rękoczynom |
| Accusative | rękoczyn | rękoczyny |
| Instrumental | rękoczynem | rękoczynami |
| Locative | rękoczynie | rękoczynach |
| Vocative | rękoczynie | rękoczyny |
Nominative
Singular
rękoczyn
Plural
rękoczyny
Genitive
Singular
rękoczynu
Plural
rękoczynów
Dative
Singular
rękoczynowi
Plural
rękoczynom
Accusative
Singular
rękoczyn
Plural
rękoczyny
Instrumental
Singular
rękoczynem
Plural
rękoczynami
Locative
Singular
rękoczynie
Plural
rękoczynach
Vocative
Singular
rękoczynie
Plural
rękoczyny