obręb
//ˈɔb.rɛmp//
Polishnounverb
Grammatical form
obręb is the second-person singular imperative form of obrębić.
Definitions
- 1.clearly defined area
- 2.ambit, range, reach, sphere
- 3.hem
Synonyms & related words
Related words (2)
- obrębiać
- obrębić
Etymology
Inherited from Proto-Slavic *obrǫbъ. By surface analysis, deverbal from obrąbać.
Forms
- obrąbekdiminutive
- obrębekdiminutive
- ôbrąbalternative
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | obręb | obręby |
| Genitive | obrębu | obrębów |
| Dative | obrębowi | obrębom |
| Accusative | obręb | obręby |
| Instrumental | obrębem | obrębami |
| Locative | obrębie | obrębach |
| Vocative | obrębie | obręby |
Nominative
Singular
obręb
Plural
obręby
Genitive
Singular
obrębu
Plural
obrębów
Dative
Singular
obrębowi
Plural
obrębom
Accusative
Singular
obręb
Plural
obręby
Instrumental
Singular
obrębem
Plural
obrębami
Locative
Singular
obrębie
Plural
obrębach
Vocative
Singular
obrębie
Plural
obręby