dysputa
//dɘsˈpu.ta//
Polishnoun
Definitions
- 1.formaldisputation, dispute
Etymology
Borrowed from French dispute and German Disput.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | dysputa | dysputy |
| Genitive | dysputy | dysput |
| Dative | dyspucie | dysputom |
| Accusative | dysputę | dysputy |
| Instrumental | dysputą | dysputami |
| Locative | dyspucie | dysputach |
| Vocative | dysputo | dysputy |
Nominative
Singular
dysputa
Plural
dysputy
Genitive
Singular
dysputy
Plural
dysput
Dative
Singular
dyspucie
Plural
dysputom
Accusative
Singular
dysputę
Plural
dysputy
Instrumental
Singular
dysputą
Plural
dysputami
Locative
Singular
dyspucie
Plural
dysputach
Vocative
Singular
dysputo
Plural
dysputy