brzdąc
//ˈbʐdɔnt͡s//
Polishnoun
Definitions
- 1.colloquialnipper, tot (small child)
Synonyms & related words
Etymology
Substantivation of the active adverbial participle of *brzdać, a regional variation of bredzić.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | brzdąc | brzdące |
| Genitive | brzdąca | brzdąców |
| Dative | brzdącowi | brzdącom |
| Accusative | brzdąca | brzdące |
| Instrumental | brzdącem | brzdącami |
| Locative | brzdącu | brzdącach |
| Vocative | brzdącu | brzdące |
Nominative
Singular
brzdąc
Plural
brzdące
Genitive
Singular
brzdąca
Plural
brzdąców
Dative
Singular
brzdącowi
Plural
brzdącom
Accusative
Singular
brzdąca
Plural
brzdące
Instrumental
Singular
brzdącem
Plural
brzdącami
Locative
Singular
brzdącu
Plural
brzdącach
Vocative
Singular
brzdącu
Plural
brzdące