кричатьRussian conjugation
“to cry, to shout, to scream, to yell”/[krʲɪˈt͡ɕætʲ]/imperfective
Aspect partners: закрича́ть, кри́кнуть
present
| 1st person singular | кричу́ |
|---|---|
| 2nd person singular | кричи́шь |
| 3rd person singular | кричи́т |
| 1st person plural | кричи́м |
| 2nd person plural | кричи́те |
| 3rd person plural | крича́т |
future
| 1st person singular | бу́ду крича́ть |
|---|---|
| 2nd person singular | бу́дешь крича́ть |
| 3rd person singular | бу́дет крича́ть |
| 1st person plural | бу́дем крича́ть |
| 2nd person plural | бу́дете крича́ть |
| 3rd person plural | бу́дут крича́ть |
past
| masculine singular | крича́л |
|---|---|
| feminine singular | крича́ла |
| neuter singular | крича́ло |
| plural | крича́ли |
imperative
| 2nd person singular | кричи́ |
|---|---|
| 2nd person plural | кричи́те |
Other forms
- крича́тьcanonical · imperfective
- kričátʹromanization
- закрича́тьperfective
- кри́кнутьperfective
- 5b imperfective intransitiveclass
- крича́тьimperfective · infinitive
- крича́щийactive · participle · present
- крича́вшийactive · participle · past
- крича́adverbial · participle · present
- крича́вadverbial · participle · past
- крича́вшиadverbial · participle · past