изволитьRussian conjugation
“to desire, to wish”/[ɪzˈvolʲɪtʲ]/imperfective
present
| 1st person singular | изво́лю |
|---|---|
| 2nd person singular | изво́лишь |
| 3rd person singular | изво́лит |
| 1st person plural | изво́лим |
| 2nd person plural | изво́лите |
| 3rd person plural | изво́лят |
future
| 1st person singular | бу́ду изво́лить |
|---|---|
| 2nd person singular | бу́дешь изво́лить |
| 3rd person singular | бу́дет изво́лить |
| 1st person plural | бу́дем изво́лить |
| 2nd person plural | бу́дете изво́лить |
| 3rd person plural | бу́дут изво́лить |
past
| masculine singular | изво́лил |
|---|---|
| feminine singular | изво́лила |
| neuter singular | изво́лило |
| plural | изво́лили |
imperative
| 2nd person singular | изво́ль |
|---|---|
| 2nd person plural | изво́льте |
Other forms
- изво́литьcanonical · imperfective
- izvólitʹromanization
- 4a imperfective intransitiveclass
- изво́литьimperfective · infinitive
- изво́лящийactive · participle · present
- изво́лившийactive · participle · past
- изво́ляadverbial · participle · present
- изво́ливadverbial · participle · past
- изво́лившиadverbial · participle · past