звонитьRussian conjugation
“to call (to contact by telephone)”/[zvɐˈnʲitʲ] | [ˈzvonʲɪtʲ]/imperfective
Aspect partner: позвони́ть
present
| 1st person singular | звоню́ |
|---|---|
| 2nd person singular | звони́шь, зво́нишь |
| 3rd person singular | звони́т, зво́нит |
| 1st person plural | звони́м, зво́ним |
| 2nd person plural | звони́те, зво́ните |
| 3rd person plural | звоня́т, зво́нят |
future
| 1st person singular | бу́ду звони́ть |
|---|---|
| 2nd person singular | бу́дешь звони́ть |
| 3rd person singular | бу́дет звони́ть |
| 1st person plural | бу́дем звони́ть |
| 2nd person plural | бу́дете звони́ть |
| 3rd person plural | бу́дут звони́ть |
past
| masculine singular | звони́л |
|---|---|
| feminine singular | звони́ла |
| neuter singular | звони́ло |
| plural | звони́ли |
imperative
| 2nd person singular | звони́ |
|---|---|
| 2nd person plural | звони́те |
Other forms
- звони́тьcanonical · imperfective
- zvonítʹromanization
- позвони́тьperfective
- 4b // 4c imperfective intransitiveclass
- звони́тьimperfective · infinitive
- звоня́щийactive · participle · present
- звони́вшийactive · participle · past
- звоня́adverbial · participle · present
- звони́вadverbial · participle · past
- звони́вшиadverbial · participle · past