spoićPolish conjugation
“to bond, to weld (to bind together inseparately)”//ˈspɔ.it͡ɕ//
Aspect partner: spajać
future
| 3rd person singular | spoi |
|---|---|
| 3rd person plural | spoją |
past
| 3rd person singular | spoił, spoiła, spoiło |
|---|---|
| 3rd person plural | spoili, spoiły |
| masculine singular | spoiłem, -(e)m spoił, spoiłeś, -(e)ś spoił |
| feminine singular | spoiłam, -(e)m spoiła, spoiłaś, -(e)ś spoiła |
| neuter singular | spoiłom, -(e)m spoiło, spoiłoś, -(e)ś spoiło |
| plural | spoiliśmy, -(e)śmy spoili, spoiłyśmy, -(e)śmy spoiły, spoiliście, -(e)ście spoili, spoiłyście, -(e)ście spoiły |
imperative
| 3rd person singular | niech spoi |
|---|---|
| 3rd person plural | niech spoją |
conditional
| 3rd person singular | spoiłby, by spoił, spoiłaby, by spoiła, spoiłoby, by spoiło |
|---|---|
| 3rd person plural | spoiliby, by spoili, spoiłyby, by spoiły |
| masculine singular | spoiłbym, bym spoił, spoiłbyś, byś spoił |
| feminine singular | spoiłabym, bym spoiła, spoiłabyś, byś spoiła |
| neuter singular | spoiłobym, bym spoiło, spoiłobyś, byś spoiło |
| plural | spoilibyśmy, byśmy spoili, spoiłybyśmy, byśmy spoiły, spoilibyście, byście spoili, spoiłybyście, byście spoiły |
Other forms
- spajaćimperfective
- spoićinfinitive
- spojęfuture · singular
- spoimyfuture · plural
- spoiszfuture · singular
- spoiciefuture · plural
- spoi sięfuture · impersonal
- spojonoimpersonal · past
- spojono byconditional · impersonal
- niech spojęimperative · singular
- spójmyimperative · plural
- spójimperative · singular
- spójcieimperative · plural
- spojonyadjectival · masculine · participle · passive · singular
- spojonaadjectival · feminine · participle · passive · singular
- spojoneadjectival · neuter · participle · passive · singular