mítCzech conjugation
“to have”/[ˈmiːt]/
present
| 1st person singular | mám |
|---|---|
| 2nd person singular | máš |
| 3rd person singular | má |
| 1st person plural | máme |
| 2nd person plural | máte |
| 3rd person plural | mají |
imperative
| 2nd person singular | měj |
|---|---|
| 1st person plural | mějme |
| 2nd person plural | mějte |
Other forms
- mítinfinitive
- mítiinfinitive
- jměnínoun-from-verb
- majemasculine · present · singular
- majícfeminine · neuter · present · singular
- majíceplural · present