vana
/[ˈvana]/
Czechnounverb
Grammatical form
vana is the masculine singular present transgressive form of vanout — “to blow”.
Definitions
- 1.bathtub, tub
Etymology
From German Wanne.
Forms
- vaničkadiminutive
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | vana | vany |
| Genitive | vany | van |
| Dative | vaně | vanám |
| Accusative | vanu | vany |
| Vocative | vano | vany |
| Locative | vaně | vanách |
| Instrumental | vanou | vanami |
Nominative
Singular
vana
Plural
vany
Genitive
Singular
vany
Plural
van
Dative
Singular
vaně
Plural
vanám
Accusative
Singular
vanu
Plural
vany
Vocative
Singular
vano
Plural
vany
Locative
Singular
vaně
Plural
vanách
Instrumental
Singular
vanou
Plural
vanami