umožnit
[ˈumoʒɲɪt]verbCzech
Meanings
- 1to enable, to make possible
Conjugation
Infinitiveumožnit, umožniti
Present Indicative
| I | umožním |
|---|---|
| we | umožníme |
| you (sg) | umožníš |
| you (pl) | umožníte |
| he/she/it | umožní |
| they | umožní |
Present Imperative
| I | - |
|---|---|
| we | umožněme |
| you (sg) | umožni |
| you (pl) | umožněte |
| he/she/it | - |
| they | - |
Forms
- umožňovat
- imperfective
- umožnit
- infinitive
- umožniti
- infinitive
- umožnění
- noun-from-verb
- umožním
- first-person, indicative, singular
- umožníme
- first-person, indicative, plural
- -
- first-person, imperative, singular
- umožněme
- first-person, imperative, plural
- umožníš
- indicative, second-person, singular
- umožníte
- indicative, plural, second-person
- umožni
- imperative, second-person, singular
- umožněte
- imperative, plural, second-person
- umožní
- indicative, singular, third-person
- umožní
- indicative, plural, third-person
- -
- imperative, singular, third-person
- -
- imperative, plural, third-person
- -
- masculine, present, singular
- umožniv
- masculine, past, singular
- -
- feminine, neuter, present, singular
- umožnivši
- feminine, neuter, past, singular
- -
- plural, present
- umožnivše
- past, plural
- The verb umožnit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Origin
From u- + možný + -it.