spouštět
/[ˈspou̯ʃcɛt]/
Czechverb
Definitions
- 1.imperfective of spustit
Forms
- spustitperfective
- spouštětinfinitive
- spouštětiinfinitive
- spouštěnínoun-from-verb
- spouštímfirst-person • indicative • singular
- spouštímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- spouštějmefirst-person • imperative • plural
- spouštíšindicative • second-person • singular
- spouštíteindicative • plural • second-person
- spouštějimperative • second-person • singular
- spouštějteimperative • plural • second-person
- spouštíindicative • singular • third-person
- spouštějíindicative • plural • third-person
- spouštíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- spouštějemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- spouštějícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- spouštějíceplural • present
- -past • plural
Conjugation
Infinitive:spouštět, spouštěti
| I | spouštím |
| we | spouštíme |
| you (sg) | spouštíš |
| you (pl) | spouštíte |
| he/she/it | spouští |
| they | spouštějí, spouští |
I
spouštím
we
spouštíme
you (sg)
spouštíš
you (pl)
spouštíte
he/she/it
spouští
they
spouštějí, spouští
Full conjugation of spouštět →