sloučit
/[ˈslou̯t͡ʃɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to merge
Synonyms & related words
Related words (3)
- sloučený
- slučitelný
- sloučenina
Etymology
From s- + loučit.
Forms
- sloučitinfinitive
- sloučitiinfinitive
- sloučenínoun-from-verb
- sloučímfirst-person • indicative • singular
- sloučímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- slučmefirst-person • imperative • plural
- sloučíšindicative • second-person • singular
- sloučíteindicative • plural • second-person
- slučimperative • second-person • singular
- slučteimperative • plural • second-person
- sloučíindicative • singular • third-person
- sloučíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- sloučivmasculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- sloučivšifeminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- sloučivšepast • plural
- The verb sloučit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:sloučit, sloučiti
| I | sloučím |
| we | sloučíme |
| you (sg) | sloučíš |
| you (pl) | sloučíte |
| he/she/it | sloučí |
| they | sloučí |
I
sloučím
we
sloučíme
you (sg)
sloučíš
you (pl)
sloučíte
he/she/it
sloučí
they
sloučí