mnít
/[ˈmɲiːt]/
Czechverb
Definitions
- 1.archaicliteraryto think
Synonyms & related words
Etymology
Inherited from Old Czech mnieti, from Proto-Slavic *mьniti, *mьněti. Cognates include Russian мнить (mnitʹ).
Forms
- mnítinfinitive
- mnítiinfinitive
- -noun-from-verb
- mnímfirst-person • indicative • singular
- mnímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- mněmefirst-person • imperative • plural
- mníšindicative • second-person • singular
- mníteindicative • plural • second-person
- mniimperative • second-person • singular
- mněteimperative • plural • second-person
- mníindicative • singular • third-person
- mníindicative • plural • third-person
- mnějíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- mněmasculine • present • singular
- mnějemasculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- mnícfeminine • neuter • present • singular
- mnějícfeminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- mníceplural • present
- mnějíceplural • present
- -past • plural
- mnětalternative
Conjugation
Infinitive:mnít, mníti
| I | mním |
| we | mníme |
| you (sg) | mníš |
| you (pl) | mníte |
| he/she/it | mní |
| they | mní, mnějí |
I
mním
we
mníme
you (sg)
mníš
you (pl)
mníte
he/she/it
mní
they
mní, mnějí