dopustit
/[ˈdopuscɪt]/
Czechverb
Definitions
- 1.to let happen
Etymology
From do- + pustit.
Forms
- dopouštětimperfective
- dopustitinfinitive
- dopustitiinfinitive
- -noun-from-verb
- dopustímfirst-person • indicative • singular
- dopustímefirst-person • indicative • plural
- -first-person • imperative • singular
- dopusťmefirst-person • imperative • plural
- dopustíšindicative • second-person • singular
- dopustíteindicative • plural • second-person
- dopusťimperative • second-person • singular
- dopusťteimperative • plural • second-person
- dopustíindicative • singular • third-person
- dopustíindicative • plural • third-person
- -imperative • singular • third-person
- -imperative • plural • third-person
- -masculine • present • singular
- -masculine • past • singular
- -feminine • neuter • present • singular
- -feminine • neuter • past • singular
- -plural • present
- -past • plural
- The verb dopustit does not have present tense and the present forms are used to express future only.
Conjugation
Infinitive:dopustit, dopustiti
| I | dopustím |
| we | dopustíme |
| you (sg) | dopustíš |
| you (pl) | dopustíte |
| he/she/it | dopustí |
| they | dopustí |
I
dopustím
we
dopustíme
you (sg)
dopustíš
you (pl)
dopustíte
he/she/it
dopustí
they
dopustí
Full conjugation of dopustit →